De ontwikkeling van de NES technologie

Bij het begin van zijn onderzoek gebruikte Peter Fraser een apparaat dat gelijk was aan een elektrodermaal testapparaat. Fraser kwam dit soort apparaten ongeveer dertig jaar geleden voor het eerst tegen. Hun werking bestaat uit het tonen van geringe veranderingen in de geleiding van de huid, in de aanwezigheid van licht en een zwak elektromagnetisch veld. Er wordt van een ‘effect’ gesproken als er een beweging is van meer dan 15 eenheden (op een schaal van 1-100) in het geleidingsvermogen van de huid, wanneer een structureel ingeprinte ampul aan het circuit wordt toegevoegd.

Er is al veel gespeculeerd over de werking van elektrodermale testapparaten, ze worden slecht begrepen en vaak ten onrechte als louter elektronische instrumenten gezien. (Conventionele wetenschappers zijn geneigd ze geheel en al af te wijzen.) Fraser kwam tot een andere, bijna ketterse conclusie: als een machine gebruik maakt van het elektron, dan zou deze moeten werken zodra er elektriciteit wordt ingevoerd. Een andere parameter voor het gebruik ervan zou er niet moeten zijn. Maar dankzij een experimenteel geluk bij een ongeluk ontdekte Fraser dat er geen ‘effecten’ konden worden waargenomen als deze machines in het donker werden gebruikt, zelfs als ze van elektriciteit werden voorzien! De logica hiervan volgend, (licht betekent fotonen; donker betekent weinig of geen fotonen) stelde Fraser vast dat het apparaat dat hij gebruikte op de een of andere wijze eerder afhankelijk was van fotonenuitwisseling dan van een elektronenstroom. Dit leidde ertoe dat hij de term Fotonengeïnduceerde Supergeleiding (FIS) gebruikte voor de waargenomen effecten van enkele van deze apparaten.

Het effect van Fotonengeïnduceerde Supergeleiding  

Het FIS-effect vormt een belangrijk onderdeel van Frasers bewijs voor het bestaan van het Human Body Field. Hij kan dit effect zowel met zijn elementaire testopstelling meten als met de nieuwe softwaretechniek die door de NES Professional wordt gebruikt. Met zijn vroegere opstelling kon hij waarnemen of een oplossing A wel of niet structureel (energetisch) was ingeprint, door veranderingen in het geleidingsvermogen van de huid te meten wanneer oplossing A naast een ingeprinte oplossing werd geplaatst waarvan bekend was dat het A was. Fraser noemt dit de ‘matchingtechniek’. Hij toonde aan dat wanneer twee identiek ingeprinte oplossingen dicht bij elkaar werden gebracht, in de aanwezigheid van fotonen (waarbij voor de vroegere experimentele apparatuur gold dat deze bij daglicht werd gebruikt) en een zwak elektromagnetisch veld, een supergeleidend effect in het lichaam werd opgewekt. Dit effect kon vervolgens worden gemeten door veranderingen in het geleidingsvermogen van de huid. Als de substanties niet identiek waren, werd er geen FIS-effect waargenomen. Als dus een enkele, structureel ingeprinte oplossing, die een deel van het Human Body Field voorstelde, vlakbij het lichaam werd geplaatst, zou een FIS-effect worden waargenomen omdat er sprake was van ‘overeenstemming’ tussen twee identieke entiteiten.

Deze overeenstemmingtechniek werkt vanwege de kwantumverbondenheid en kan worden vergeleken met Cooper-paren elektronen in supergeleidende metalen of het experiment met verbonden fotonenuitwisseling. De Nobelprijswinnende BCS-theorie over supergeleiders stelt dat elektronen in een supergeleidend metaal paren vormen naarmate de afstand toeneemt, tengevolge van de interactie met het kristalrooster waar zij zich doorheen verplaatsen.

Frasers matchingexperimenten bevestigden dat wanneer twee identieke monsters van oplossingen, structuren of wat dan ook samen worden gebracht in de aanwezigheid van fotonen en een zwak elektromagnetisch veld, de in de monsters aanwezige subatomaire deeltjes in staat zijn een interactie aan te gaan met het Human Body Field en deze kunnen beïnvloeden. Volgend op deze ontdekking heeft Fraser aangetoond dat wanneer een effect wordt waargenomen met een structureel ingeprinte oplossing in een stroomkring met een elektrodermaal testapparaat, de wisselwerking tussen de structureel ingeprinte oplossing en het Human Body Field niet uitsluitend elektronisch van aard is. Eerder is sprake van een kwantumwisselwerking tussen de ingeprinte oplossing en het Human Body Field. Fraser vervolgde zijn onderzoeken, waarbij hij uiteindelijk aantoonde dat structureel ingeprinte oplossingen of magnetische vectoren niets met frequenties te maken hebben. Vandaar dat NES, in tegenstelling tot de meeste biotechnologieën, zich niet bezig houdt met het testen of bepalen van frequenties. Het NES Imprinting proces draagt uitsluitend magnetische vectorinformatie over, die de subatomaire deeltjes ‘zegt’ welke kant ze op moeten gaan in het kwantumelektrodynamische veld. Daarmee stelt het subatomaire deeltjes in staat wisselwerkingen aan te gaan met het Human Body Field. Magnetische vectoren kun je daarom beschouwen als subatomaire wegwijzers binnen het lichaam.

De behoefte aan betere metingen.

Frasers eerdere experimentele testopstelling hielp hem een aantal cruciale ontdekkingen te doen over het Human Body Field, maar hij zag zich nog steeds voor een aantal problemen gesteld met de meetapparatuur zelf. Zeker was dat het FIS-effect bestond, maar het elektrodermale testapparaat was niet betrouwbaar genoeg om dit effect waar te nemen. Het apparaat was uitermate gevoelig voor de invloed van degene die het bediende en daardoor waren onder bepaalde omstandigheden de uitkomsten van de experimenten niet overtuigend. Bovendien ontdekte Fraser dat het Human Body Field een structuur heeft die geordend en ‘geplooid’ is. Als hij zijn experimentele testopstelling gebruikte, voegde dit een extra complexiteit toe aan het uitlezen van het Human Body Field. Om het Human Body Field correct uit te lezen (en te begrijpen waar enige gezondheidsproblemen zich konden afspelen), moet het Human Body Field in een specifieke volgorde worden uitgelezen, zodat de informatie ‘wordt ontplooid’. Denk daarbij aan een verfrommelde routekaart; totdat deze is gladgestreken kun je hem niet goed lezen. Om het Human Body Field op de juiste manier (met gebruikmaking van de instrumenten die toen voorhanden waren) uit te lezen, moest degene die het apparaat bediende veel tijd en energie in experimenten steken om die uitlezingen te doen en een betrouwbare analyse te verkrijgen. Daarom was er een nieuwe en meer objectieve manier nodig om het Human Body Field en zijn interacties te meten. De afgelopen jaren zijn er verbazingwekkende ontdekkingen gedaan en hierop richtte Fraser zijn aandacht.

Zijn eerste sprong vooruit was het ontwerpen van een nieuw apparaat in samenwerking met de Australische bioloog Bevin Reid. Dit apparaat kon de energiepieken meten die samenhingen met structureel ingeprinte ampullen, vergelijkbaar met de manier waarop dat in het onderzoek naar chemisch nucleaire magnetische resonantie (NMR) gebeurde. De met dit apparaat uitgevoerde experimenten leverden aanvullend bewijs van de kwantumaard van het Human Body Field en de samenstellende delen daarvan. Ook toonde het dat de waargenomen magnetische vectoren verband hielden met werkelijke energie.

Maar de ware doorbraak kwam toen Fraser in 2002 kennis maakte met Harry Massey. Fraser zocht nog steeds naar een apparaat dat alle delen van het Human Body Field kon onderzoeken. Massey had zich, los van hem, bezig gehouden met het bestuderen van mogelijke gecomputeriseerde manieren om te begrijpen hoe informatie binnen het lichaam wordt overgedragen. Ook hij was een zoektocht begonnen naar de regels die zowel de wijze van opbouw van energie besturen, als de wijze waarop informatie binnen het menselijk lichaam wordt overgedragen.

Zowel Fraser als Massey waren tot het besef gekomen dat de informatie die werd verkregen door metingen van het geleidingsvermogen van de huid, op de meridiaanpunten, hoogstens een gedeeltelijke meting van de energie-overdracht binnen het lichaam kon zijn. Fraser begreep dat deze metingen in feite verband hielden met fotonenactiviteit in het Human Body Field. Omdat zijn onderzoek hem had getoond dat het Human Body Field in wezen uit overlappende elektromagnetische, ionische en magnetische velden is opgebouwd die samen het totale kwantumelektrodynamische veld vormden, konden de metingen van fotonenactiviteit hem hooguit informatie verschaffen over 20% van het Human Body Field. Dit was een zoveelste reden waarom de resultaten van experimenten die met elektrodermale testapparatuur waren uitgevoerd regelmatig inaccuraat waren. Fraser en Massey begrepen dat ze een andere manier moesten vinden om het totale Human Body Field te onderzoeken; ze hadden een technologie nodig die niet alleen alle aanwezige magnetische vectoren en structuren kon overeenstemmen, die zich in de subvelden van het Human Body Field bevinden, maar die ook de vectoren kon vastleggen waaruit het totale Human Body Field is opgebouwd. Het apparaat zou daardoor aanzienlijk complexer moeten zijn dan Frasers oorspronkelijke experimentele basisapparatuur.

Onderzoek heeft aangetoond dat computers die geprogrammeerd zijn met bepaalde software het vermogen bezitten informatie te ontvangen die via elektronen en fotonen wordt overgedragen. Meer dan een decennium aan onderzoek door groepen zoals het Princeton Engineering Anomalies Research (PEAR) programma heeft aangetoond dat het menselijk bewustzijn in wisselwerking kan staan met of invloed kan hebben op technologische systemen. Vooral het onderzoek van Brenda Dunne en Robert Jahn heeft de hypothese bevestigd dat willekeurige processen door het menselijk bewustzijn beïnvloed kunnen worden.

Momenteel zijn er een aantal computergestuurde apparaten op de markt die gezondheidsproblemen in het menselijk lichaam zouden kunnen opsporen en oplossen. De meerderheid van die instrumenten gaat echter uit van een ‘black box’ waarmee mens en machine met elkaar verbonden worden, en die gebruikt wordt onder het voorwendsel dat deze op de een of andere wijze ‘frequenties’ die elektronisch door het lichaam worden afgegeven, kan ontvangen. Massey heeft een aantal van deze apparaten onderzocht, maar hij ontdekte dat ze allemaal op een of andere manier niet voldeden. Vaak werden in de uitslagen belangrijke gezondheidsproblemen over het hoofd gezien en de variatie aan mogelijke verklaringen was beperkt. De geleverde resultaten waren over het algemeen wel relevant, maar als Peter overeenstemmingexperimenten van bepaalde onderdelen uitvoerde, merkten we dat die systemen ze vaak over het hoofd hadden gezien. Dit werd veroorzaakt door het feit dat er orde moet zijn in een testapparaat.

Ze werden dus geconfronteerd met de problemen van de huidige computergestuurde apparaten, maar wisten tegelijkertijd zeker dat er een echte interactie plaats kon vinden tussen het Human Body Field en een computer. Daarom bundelden Fraser en Massey hun krachten met een expert op het gebied van computers en wiskunde. Het drietal begon met een onderzoek naar de manier waarop informatie binnen de biologie wordt overgedragen, om daarmee hun eigen berekeningssysteem te creëren dat de natuur kon nabootsen, en dus correcte beoordelingsresultaten van het Human Body Field produceren. Dankzij hun onderzoek gingen ze begrijpen hoe informatie op een nauwkeurige manier kon worden overgedragen tussen twee kwantumelektrodynamische velden. Eén kwantumelektrodynamisch veld vanuit het Human Body Field en een ander veld gegenereerd door de computer. Dit kan alleen worden bereikt wanneer de structuren van beide velden op dezelfde wijze worden beschreven en wanneer de vectoren in dezelfde volgorde worden gepresenteerd als die waarop het Human Body Field moet worden ontplooid.

Dit inzicht werd nog uitgebreid toen Massey het onderzoek bestudeerde van Stephen Wolfram, zoals besproken in zijn boek "A New Kind of Science". Hierin laat Wolfram zien hoeveel van de processen uit de natuur met software kunnen worden nagebootst, door iteraties toe te passen van simpele regels. Wolfram is ervan overtuigd dat de complexiteit en schijnbare willekeur van het universum wellicht kan worden verklaard door zulke simpele, zichzelf kopiërende regels. Het NES onderzoek bevestigt dit. Gedurende het onderzoeksproces wisten Fraser en Massey ook de ideeën over spin uit de kwantumfysica te koppelen aan de inherente spin die in DNA wordt aangetroffen. Dit koppelden ze weer aan, wat waarschijnlijk, de nulenergiebanen van het Human Body Field zijn. Maar het belangrijkste is echter dat zij, door al het onderzoek samen te voegen, erin slaagden een nieuwe methodiek voor gezondheidsonderzoek te creëren, evenals een technologie die het vermogen bezit het Human Body Field op een standaard Windows gestuurde computer te laten zien. Het NES Professional Systeem is het resultaat van Frasers onderzoek en van de samenwerking tussen hem en Massey. Het is het enige systeem dat in zijn software een ‘kaart’ heeft gecodeerd van de structuur van het optimale Human Body Field en dat snel en accuraat een beoordeling kan uitvoeren (onafhankelijk van de intentie van behandelaar en cliënt). De software ‘ontplooit’ het Human Body Field in de juiste volgorde en maakt het voor de behandelaar mogelijk om met de cliënt aan diens genezing te werken, in de volgorde die het best is voor die cliënt en de staat van zijn of haar Body Field.