Het Human Body Field (lichaamsveld)

NES onderzoek heeft aangetoond dat het Human Body Field het hoofdbesturingssysteem is van de biochemische processen in ons lichaam. NES beweert niet dat de biochemie op de verkeerde weg is, maar dat het geen totaalinzicht verschaft in hoe het lichaam werkt. Het schema van het Human Body Field, dat Fraser heeft samengesteld, maakt de biochemie tot één geheel met de kwantumprocessen die ten grondslag liggen aan de biochemie. En het toont de energetische ‘structuur’ van de kwantumprocessen in de ruimte. Ook de biochemie is afhankelijk van structuren, net als de driedimensionaal gevouwen proteïnen. Maar het NES model van het Human Body Field gaat dieper dan dat, zoals hieronder zal worden uitgelegd.

Op fundamenteel niveau (kwantumchemie) zijn chemische reacties het maken en verbreken van chemische verbindingen. Verbindingen en dus ook chemische reacties zijn afhankelijk van de manier waarop elektronen zich binnen atomen en moleculen organiseren. De regels over hoe nuclei en elektronen zichzelf “spontaan” ordenen tot structuren in de ruimte worden door de kwantumchemie bepaald. Deze structuren kunnen verstoord raken door velden of energiekwanta (bijvoorbeeld van fotonen en elektronen) waardoor ze zichzelf gaan reorganiseren. Met andere woorden: waardoor er een chemische reactie ontstaat.

Het Body Field is onafhankelijk (in staat zichzelf richting te geven) omdat het inherente regels volgt, die niet alleen bij de structuren van het lichaam behoren, maar ook bij een aantal van de fundamentele regels van de kwantumfysica zelf. Op kwantumniveau kan men moleculen als structuren in de ruimte beschouwen die, wanneer zij op bepaalde wijze in vorm zijn gebracht, in staat zijn tot interactie met andere structuren (en daardoor chemische reacties kunnen totstand laten komen). Door zijn structuur is het Human Body Field verantwoordelijk voor het regelen van de elektronische structuur van moleculen in het lichaam. Hierdoor controleert het niet alleen de informatieoverdracht, maar beïnvloedt het ook alle chemische reacties. Daardoor kan het Body Field als het hoofdbesturingssysteem van het gehele metabolisme en de groei worden beschouwd.

Dit model is deels al eerder door andere wetenschappers verondersteld, waaronder Matti Pitkanen en Freeman Cope. Cope verrichtte onmisbaar werk in het verbinden van de natuurkunde en de biologie en ontwikkelde een betrouwbare theorie van biologische processen. Hij concludeerde dat de activiteit binnen een cel niet slechts elektrochemisch is, en bekeek de celfunctie alsof de organellen driedimensionale halfgeleiders waren. Hij meende dat alle structuren in de cel zich in feite in een veld bevinden waarin een constante wisselwerking tussen alle subatomaire deeltjes plaatsvindt, niet alleen tussen de ladingen van de elektronen. Volgens hem spelen supergeleidende banen een controlerende rol in de biologische functies. Het werk van NES is daarop verder gegaan, aangezien NES werkelijk in staat is gebleken de structuur van het Human Body Field in kaart te brengen en te ontdekken welke onderdelen hiervan welke lichaamssystemen reguleren.

Het Human Body Field is een dynamisch netwerk van onderlinge relaties tussen alle fysiologische processen die het lichaam moet verrichten, alswel tussen deze processen en de emoties en het bewustzijn. Bovendien staat het Body Field in constante wisselwerking met de omgeving en wordt beïnvloed door en reageert op geopathische stress, magnetische velden, gifstoffen, et cetera. Fraser heeft ontdekt dat het verlies aan homeostase – dat wil zeggen, de afbraak van het vermogen tot zelfherstel van het lichaam – een ingewikkelde interactie is met een vrijwel onbegrensd aantal parameters. Fraser zag kans de structuur van het Body Field bloot te leggen door functie en informatiestroom te ‘koppelen’. Dit alles dankzij het besef dat, ondanks wat genetici en biochemici mogen denken, het lichaam niet slechts een ‘correcte’ staat van zijn heeft, al bestaat er wel een optimale voorkeur. Hoewel sommige functies van het lichaam binnen uiterst precieze parameters in stand moeten worden gehouden, beschikken de meeste over een ingebouwde flexibiliteit. Als dat niet zo was, dan zou het de homo sapiens misschien net zo zijn vergaan als de dinosaurus. NES heeft een begin gemaakt met het ontwarren van dit netwerk aan verhoudingen en het begrijpen van de ‘optimale’ voorkeuren voor de stroom van informatie, maar zal niet beweren dat de theorie al volledig is. Fraser en Massey bevinden zich slechts in de beginfase van het ontcijferen van de code van het Human Body Field, en blijven nederig bij het aanschouwen van diens complexiteit en intelligentie. Hieronder de hoogtepunten van hun onderzoek tot nu toe. Hun volledige theorie is echter veel complexer.

Volgens het NES onderzoek bestaat het Human Body Field uit vele subvelden die in constante wisselwerking met elkaar staan en die samen het gehele Human Body Field vormen. Het Human Body Field is zowel het uitwendige als inwendige in het fysieke lichaam, en beiden zijn afhankelijk van elkaar. Dat wil zeggen, het fysieke lichaam heeft het Human Body Field nodig om correct te functioneren, maar het Human Body Field ontstaat vanuit veldwisselwerkingen die plaats vinden in het fysieke lichaam en is daar dus afhankelijk van. Naarmate Fraser een steeds gedetailleerder model van het Human Body Field opbouwde, ontdekte hij dat het een georganiseerde structuur bezat. Hoewel hij benadrukt dat de series magnetische vectoren die overeenkomen met de verschillende delen van het Human Body Field geen frequenties vertegenwoordigen, kunnen de verschillende compartimenten van het Human Body Field wel in verband worden gebracht met energie van verschillende golflengten. Hij is tot de ontdekking gekomen dat het Body Field in 12 compartimenten, ofwel gekwantiseerde niveaus, is gestructureerd - die hij Energetische Integrators noemt - waarbij elk compartiment een frequentieband aan energiegolflengten en magnetische vectoren binnen het kwantumelektrodynamische veld vertegenwoordigt.

Deze compartimenten zijn gevouwen (op vergelijkbare wijze als Bohm’s gevouwen impliciete orde) en daarom vereist het uitlezen van het Human Body Field vaardigheid. Dit is een van de voornaamste redenen waarom de eerdere methoden om het Human Body Field te onderzoeken, door bijvoorbeeld het gebruik van elektrodermale scanapparatuur, niet altijd even betrouwbaar waren. In een gevouwen systeem moet de structuur van het Human Body Field volledig begrepen worden zodat de informatie in de juiste volgorde kan worden geplaatst. Als deze volgorde verkeerd begrepen wordt, kunnen de resultaten een zeer vertekend beeld geven.

Het Human Body Field heeft twee hoofddelen: de Energetische Drivers en de Energetische Integrators. Deze, evenals de Energetische Stars en de Energetische Terrains, worden hieronder beschreven. Er zijn ook nog andere belangrijke aspecten van de structuur, waaronder holtes en meer.

Het werk van Peter Fraser heeft aangetoond dat het Human Body Field zich in vier hoofdbestanddelen opsplitst:

Het Human Body Field en biochemische banen

De biofysica toont aan dat er informatieoverdracht nodig is tussen de atomen – of, meer accuraat, tussen de elektronen – voordat de chemische stoffen kunnen reageren. In feite vindt er gedurende de gewoonlijke dagelijkse gang van zaken een enorme hoeveelheid informatieoverdracht plaats tussen alle chemische stoffen in het lichaam. De biofysica veronderstelt dat een hoofdinformatieveld – het Human Body Field – deze informatieoverdracht stuurt en aldus de chemische activiteit coördineert. Kort gezegd: het Human Body Field bevat alle informatie over de biochemische banen en geeft deze door aan de atomen.

Als de structuur van het Human Body Field verstoord raakt, hebben deze storingen weer een ongunstige invloed op de chemische processen doordat ze de informatieoverdracht tussen de atomen op een onjuiste wijze sturen.